De naakte integriteit van Guy Verhofstadt

De keizer paradeert zonder kleren door de Efteling

Integriteit is hot. Niet bij het gros van onze politici, maar wel bij vermaarde onderzoeksjournalisten. Zo deed FTM bijvoorbeeld uitstekend journalistiek speurwerk naar de professionele lijkenverbrander van de VVD. Henny de Keizer heeft met wat maten op een dubieuze en nét iets te opvallende manier veel centjes verdiend aan een business waar altijd geld in zit. Immers zijn er bij het leven van de homo sapiens sapiens twee zekerheden: belasting betalen en sterven. Dat laatste begrijpt de crematiekeizer maar al te goed. Gelukkig is er inmiddels aangifte gedaan. Vergeet u in alle aandacht voor de partijvoorzitter van de VVD niet om Loek Hermans blijvend in de gaten te houden? Hij was bij de deal betrokken en zijn beide dochters zitten aardig dichtbij het centrum van de macht: Caroliene Hermans is de nieuwe politiek adviseur van Rutte geworden. Maar even ter zake. U kent Guy Verhofstadt toch wel? Dat is de ex-premier van België die sinds 2009 fractieleider is van de ALDE groep in het Europese Parlement. Met die ALDE groep is iets raars aan de hand: VVD, op papier eurosceptisch, én D66, meest pro-EU, zitten er allebei in. Zo kan het dat Hans van Baalen (VVD) en Verhofstadt normaal gesproken politieke rivalen zouden moeten zijn, maar in dit geval een innige vriendschap koesteren. Dat is nu het mooie van die Europese Unie: vriendschap. Of toch niet?  Verhofstadt viel zijn collega en voormalige vriend uit Griekenland aan en werd er luidkeels om geroemd. Deze video ging viral op sociale media.

Vreemd, want het is ook de man die de luxe geniet om zonder ingrijpen van de voorzitter door andere parlementariërs heen te blèren, zoals hier (vanaf minuut 04:00). Opvallend is ook dat waar Verhofstadt altijd de Europese solidariteitsgedachte en het  integratieproject van een Verenigde Staten van Europa roemt, hier plots zo ongekend boos tekeer gaat tegen de Europese zuiderburen. Want het fundament van de Griekse tragedie ligt niet in het creatief boekhouden van de Hellenen, dat is slechts een onderdeel en symptoom van het grotere probleem. De basis van de huidige Europese problematiek ligt voor een zeer groot deel in het rigoureuze en politieke experiment van onze eigen gemeenschapsmunt, waar vrijwel iedere invloedrijke Europeaan een oogje dichtkneep bij helder afgesproken regels of boekhoudkundige sjoemeltrucs, in de hoop dat, via de afgesproken convergentiecriteria, de lidstaten economisch gezien naar elkaar toe zouden groeien. De explosieve boosheid van Verhofstadt op de destijds net democratisch gekozen premier Tsipras is slechts een iconisch voorbeeld van het ware gezicht van de solidariteitsgedachte tussen Noord- en Zuid-Europa. Want wat bedoelt Verhofstadt toch te zeggen als hij (minuut 01:20) met zijn vingertje – terecht – naar de corrupte Griekse politieke klasse wijst? Zonder dat duidelijk toe te lichten krijgt hij de handen van zijn collega’s gemakkelijk op elkaar, maar houd deze vraag vast! Het is in elk geval duidelijk waar hij naartoe wil. Verhofstadt is niet alleen open en eerlijk in zijn droom van een Verenigde Staten van Europa, maar stuurt in dit geval aan op ‘reform packages’. Dat is een schitterend eufemisme voor austerity management waarbij de Griekse samenleving tot op het bot wordt uitgekleed, terwijl de Griekse grootverdieners met hun kapitaal naar Zwitserland, Luxemburg, Nederland of elders zijn gevlucht. En dat was nu net waar Verhofstadt zo kritisch op was. Uit een Duitse studie blijkt dat van de €216 miljard aan zogenaamde ‘reform packages’ slechts €9.7 miljard (lees: minder dan 5%) de Griekse huishoudens heeft bereikt. De rest ging naar voornamelijk Noord-Europese banken. De moderne Europese solidariteitsgedachte, bij monde en dade van politici als Verhofstadt, is duidelijk: multinationale banken worden geholpen, Europese burgers hebben het nakijken. De vijf overige voorstellen van Verhofstadt:

  1. Einde aan het cliëntelistische systeem.
  2. Inkrimpen van de publieke sector.
  3. Transformeren van publieke bankensector naar een private bankensector.
  4. Op tafel leggen van wetgeving
  5. Het einde van privileges van o.a. de scheepvaart, het leger, orthodoxe kerk en de politieke partijen.

Op eigenlijk elke eis van de beste man valt met weinig moeite een flinke dosis hypocrisie aan te tonen. Immers is de Europese Unie ook niet vies van vriendjespolitiek, kent ze ernstige democratische tekorten en staat ze niet echt bekend om haar bescheidenheid. Maar vooral dat laatste punt is opvallend. Want Verhofstadt bekleedt een functie als europarlementariër die nogal wat privileges kent. Er wordt om de zoveel tijd een kostbaar (lees: een geschatte €180 miljoen en 19.000 ton CO2 per jaar) verhuiscircus naar Straatsburg georganiseerd; er staan glanzende Mercedessen met chauffeur klaar om in rond te laten rijden; bij elke evenement krijgt u gratis alcoholische en bourgondische versnaperingen; en in het restaurant eet u van het buffet of de menukaart op kosten van de belastingbetaler. Ober, doet u mij een flesje Châteauneuf du Pape alstublieft? Volgens de website van het Europarlement bedraagt het minimale netto startsalaris van een europarlementariër als Verhofstadt €6.611,42. Daarnaast bestaat de mogelijkheid om maandelijks voor €4.342 te declareren aan (electronisch) speelgoed. De reis- of accommodatie-gerelateerde kosten worden tot een maximum van €4.264 per maand vergoed. En mocht de parlementariër in het revolutionaire geval op zijn of haar werk verschijnen en niet vergeten te krabbelen op de intekenlijst, dan wordt er een bonus van €306 per keer toegekend. Binnen vijf (!) jaar bouwt u als europoliticus een pensioen van €1.200 per maand op, uitgekeerd vanaf het 63e levensjaar. Telt u het zelf allemaal even bij elkaar op?
Voor sommigen, zoals Verhofstadt, blijkt dat echter onvoldoende. Dat is sporadisch in het nieuws gekomen via RTL alvorens de Europese verkiezingen van 2014 en ook uitgebreid genoemd op 925, maar er wordt verder opvallend weinig aandacht aan geschonken. In zijn periode bij de Belgische pensioenuitvoerder APG verdiende Verhofstadt in vijf jaar, van 2010 tot en met 2014, een bedrag van €203.121 – gemiddeld zo’n €40.000 per jaar. In 2010 trad hij toe tot rederij Exmar, een fossiel bedrijf dat vloeibaar gas verscheept. Daar krijgen independent directors als Verhofstadt een vergoeding van €60.000 per jaar voor. Gooit u ‘independent‘ voor de zekerheid nog even door de vertaalmachine?! Sinds 2013 is hij bij ditzelfde bedrijf toegetreden tot het Remuneratiecomité. Als u remuneratie in normaal Nederlands vertaalt, krijgt u als uitkomst ‘vergoeding’ of ‘geldelijke beloning’. Een poencommissie dus. Sinds 2013 is hij ook lid van de Raad van Bestuur van Sofina, een beleggingsmaatschappij, en van die van het European Institute of Public Administration (EIPA). Bij Sofina ontvangt hij €138.227,64 om, zonder management- of accounting-achtergrond, vier keer per jaar bij de vergadering over boekhoudkunde te babbelen. Bij EIPA is het precieze bedrag onbekend, maar ligt de beloning volgens zijn eigen verklaring in de categorie €1001 tot €5000 per maand. Arno Wellens toonde rondom het Oekraïne-referendum op 925 al aan hoe groot het belang van zowel Exmar als Sofina is om uit te breiden naar het oosten voor (schalie-)gaswinning. Dan is het wel zo handig om iemand bij de vergaderingen te hebben die weet hoe het naadje van de Brusselse kous werkt. Houdt u niet van aardgas, maar wel van een feestje? Geen probleem! Guy Verhofstadt is ook te boeken voor een leuke speech op al uw feesten en partijen. Houd dan wel het luttele bedrag van €12.500 per uur in de feestbegroting vrij. Dit alles leverde Verhofstadt de titel van ‘kampioen bijbanen’ op in het NRC. Hoe dacht Verhofstadt in zijn jongere jaren over zogenaamde mandaten van politici? Daar hebben we de Belgische archieven voor. Kijkt u even mee? Spannend…!

Cumulzieke politici. Een oud zeer.Terzake dook in het rijke VRT-archief en hoorde Luc Van den Bossche, Guy Verhofstadt, Siegfried Bracke (toen nog journalist) en Bart De Wever daarover te zeggen hadden.

Geplaatst door VRT deredactie.be op vrijdag 17 februari 2017

Ik ben een groot voorstander van de decumul [lees: verbod] van politieke mandaten. Ik vind zelfs dat het heel moeilijk is om aan politiek te doen en er tegelijkertijd een beroep bij te doen.” Voor de kwalificering van het gedrag van Verhofstadt heb ik getwijfeld tussen ‘naïeve vergissingen’ of ‘hypocriete graaizucht’. Ik heb na lang intern overleg gekozen voor de laatste. Dus dit is het? Nee. Hij bokste in 2012 voor elkaar om €327.784 aan subsidie te verzamelen voor de reparatie van zijn privéwoning. Houdt het hier dan op? Nope, hier begint het pas. Want dat Verhofstadt schaamteloos verstrikt is geraakt in de monetaire grabbelton is één ding, maar het disrespect voor zijn representatieve politieke ambt en de belangenverstrengeling met het bedrijfsleven zijn veel grotere redenen tot zorgen. Immers verwijzen niet alleen zijn mandaten bij Exmar en Sofina naar de korte lijntjes met de fossiele industrie, ook houdt hij er nauwe banden met gasbedrijf Suez op na. Dat blijkt uit een uitgelekte brief naar Suez-topman Gérard Mestrallet waarin hij ‘een stabiel wettelijk en fiscaal kader’ voor het bedrijf garandeert. Dat past simpelweg niet bij een gekozen politicus die de belangen van zijn kiezers behoort te behartigen. Verhofstadt pleitte tevens voor militaire interventies in Libië en het verwijderen van de gewelddadige leider Moammar al-Khadaffi. Kunt u voor, tegen, geel of vierkant zijn, maar u weet waar dat toe heeft geleid: een gruwelijke moord op Khadaffi zelf en een land dat achtergelaten is in bebloede chaos. Saillant detail: belangrijke politici als Verhofstadt en Van Rompuy waren enorm goed bevriend met deze Libische oliebaron. Daar is nog wel een fotogalerijtje van.

Guy Verhofstadt nodigt Khadaffi uit in België in 2004

Heeft Verhofstadt van die dodelijke ‘fout’ geleerd? Nee, hij doet hetzelfde met Syrië en gebruikt de situatie daar zelfs als excuus om er een Europees leger door te drukken. Verhofstadt staat ook in een lange lijst met leden van Friends of Europe, een lobbyclub die wordt aangestuurd door een minstens zo omstreden figuur: Etienne Davignon, Europees Commissaris van 1981 tot 1985. Apache berichtte in een uitgebreide studie over de dubieuze rol die hij als diplomaat in Congo vervulde bij de gruwelijke moord op Patrice Lumumba. Hier schreef ik eerder een artikel over de verantwoordelijkheden van België en de Verenigde Staten bij de moord op deze eerste democratisch gekozen premier van het op papier onafhankelijke Congo. De zonen van Lumumba daagden Davignon in 2011 niet voor niets voor de rechter. Bovendien was hij niet alleen lange tijd voorzitter van de Bilderbergconferentie (hier schreef ik eerder over deze club van Prins Bernhard), maar ook de langste commissaris bij – jawel – Sofina. Voilà, de cirkel is rond. Alle Europese wegen leiden naar Verhofstadt, zullen we maar zeggen.

Eretitels van Verhofstadt

Wat gebeurt er met dit type politici, die niet alleen aantoonbaar hypocriet blijken maar ook hun monetaire graaizucht niet kunnen onderdrukken? Ze worden geprezen en vereerd door middel van onderscheidingen. Verhofstadt kreeg er diverse, waarvan een der prominentste het Grootlint in de Belgische Leopoldsorde. Vernoemd naar de Belgische koning Leopold I en slechts in spaarzaamheid uitgereikt, met uitzondering van de Belgische koninklijke familie natuurlijk. Heeft u op 15 maart dus D66 of VVD gestemd, dan krijgt u er dus gratis een lidmaatschap van de Guy Verhofstadt-fanclub bij. Sluiten we af met een toepasselijke voorleestip aan de minderjarigen onder ons. De nieuwe kleren van de keizer, geschreven door de Deense auteur Hans Christian Andersen. Onderwerp: een keizer zonder kleren.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *