Decadentia

Alles wat je aandacht geeft groeit

In mijn evalutatie van verschillende verkiezingscampagnes met de onmisbare mooie praatjes van onze politici (als voorbeeld: NOS verkiezingsdebat) bij de verkiezingen van 2012, viel mij op dat eigenlijk vrijwel alle partijen min of meer hetzelfde voorhadden en dat de discussie vrijwel altijd uitliep op het feit dat we onze problemen niet door mogen schuiven naar volgende generaties. Dat bracht mij tot het volgende betoog.
We leven in een tijdperk waarin we het liefst met de auto naar de sportschool gaan en vervolgens daar op de ‘fiets’ stappen om gezond te doen; een tijdperk waarin we krom liggen en elke cent omdraaien voor een tablet, smartphone of wat ook voor aangepraat materieel product, maar als het op zaken aankomt die voor ons écht waarde hebben, dan gooien we ze letterlijk en figuurlijk over boord alsof het afval is. Waar wij tegenwoordig in de Westerse wereld vooral mee te maken hebben is waar de Romeinen aan het einde der tijden ook last van hadden en met ‘decadentia’ mag worden bestempeld. Letterlijk uit het Latijn vertaald met verval of achteruitgang. We zien door onze verwende en decadente levensstijl nauwelijks meer het verschil tussen fundamenteel belangrijke en relatief minder belangrijke zaken. Het is een gevolg van grenzeloze globalisering, van het groter en complexer worden van bedrijven en overheden; van blindelings streven naar groei, naar beter en naar méér. Ons huidige systeem van denken en (onder-)handelen heeft ons naar diverse crises geleid, en ook al is er op dit moment vooral maar één crisis – de financiële schuldencrisis- aan de orde, het is op z’n minst onverstandig de andere crises weg te wuiven en achteloos te denken dat het overbevolkings-probleem, klimaatprobleem, energieprobleem, biodiversiteitsprobleem, fosfaatprobleem, voedselprobleem en het drinkwaterprobleem zichzelf wel zullen oplossen. Waar bij ons in Nederland de meeste (tradionele) politieke partijen veel van laatstgenoemde problemen nauwelijks aan de orde stellen, is er paradoxaal genoeg één ding waar ze het allemaal over eens zijn en waar ze allemaal naar streven: de huidige problemen niet doorschuiven naar de volgende generatie en zorgen voor een betere toekomst voor onze kinderen. Daaruit kun je alleen maar concluderen dat er, zelfs in politiek Den Haag, dringend behoefte is aan enige bewustwording van de problemen die écht en tastbaar gevaar opleveren. Daarvoor is fundamenteel anders denken belangrijk en het keren naar een ander systeem, een andere mentaliteit en een andere economie een keiharde noodzaak. Want alleen dát is de manier om onze kinderen niet te laten stikken in ons afval en voor toekomstige generaties de aarde leefbaar te houden.
Door alle rotzooi heen, zie ik de toekomst toch graag positief tegemoet. Ik zou graag zien dat er voor mensen om mij heen, voor nu en later, een enigszins stabiel en leefbaar klimaat bestaat. Daarom ben ik grote voorstander om juist nú, in crisestijd, aan de slag te gaan en de huidige economische crisis als kans te pakken. Als kans om de omslag naar een andere economie te maken en om mensen bewust te maken in wat voor draaideursysteem we fungeren. Een systeem met grenzen. Een systeem waarin essentiële bronnen alleen maar schaarser worden, een systeem waarin we als passagiers van de sneltrein met als bestemming ‘de afgrond’ zo snel mogelijk aan de noodrem moeten trekken. En dat hoeft echt niet bijster ingewikkeld te zijn. Alleen zullen we ons moeten beseffen dat wij zelf aan die noodrem kúnnen en vooral moeten trekken, omdat elke kleine handeling die we dagelijks zelf in beweging zetten, al verschil kan maken. Revolutionaire veranderingen in vastgeroeste systemen of in een bepaalde mentaliteit komen vaak van onderaf en het is daarom de hoogste tijd om zelf, als consument, producent, beleidsmaker, ondernemer en als burger, initiatief te tonen en verantwoordelijkheid te nemen.
Tijd om de macht niet aan groot te laten, maar de kracht in klein te zien.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *