Gifgas: wie levert dat eigenlijk?

Gasmaskers

4 april: gifgasbommen in Syrië zorgen voor dodelijke slachtoffers en Amerikaanse raketten. Met weer meer dodelijke slachtoffers. En omdat we worden ondergedompeld in een zee van nare video’s met stervende kinderen, worden we emotioneel en incapabel om belangrijke onderzoeksvragen te stellen. De Gringo’s weten het zeker: het was Bashar al-Assad. Hoezo? Het pentagon zag een vliegtuig vliegen boven de regio. Ah, duidelijk! Een normaal juridisch proces of onderzoek van experts wordt niet in gang gezet voordat de Amerikaanse krijgsmacht met raketten gaat schieten. De Westerse wereld vindt het prima en durft de irrationele oorlogszucht onder leiding van Trump niet tegen te spreken. Mutti Merkel vindt het ”nachvollziehbar” en ook onze regering keurt het goed. Voor voormalig sociaaldemocraat Bert Koenders is het natuurlijk lastig deze aanval af te keuren, omdat de kans op een topfunctie bij de Verenigde Naties dan kleiner wordt.

Amerikaans ‘bewijs’ voor gifgasaanval. Bron: Pentagon

Chemische oorlogsvoering

Om welk gas gaat het eigenlijk? Geen chloorgas in elk geval, aldus de lokale journalisten. Het lijkt om Sarin te gaan, een zenuwgas dat door vrijwel elke scheikundestudent kan worden gemaakt. Kwestie van natriumfluoride en fosforverbindingen aan elkaar rijgen en jawel hoor: je bent niet ver verwijderd van de bron voor een massavernietigingswapen – aldus de directeur van een Franse Chemievereniging im deutschen Fernsehen. Het recept voor een gifgasbom is dus relatief eenvoudig, de kunst is voornamelijk om grote hoeveelheden ingrediënten bij elkaar te sprokkelen. Sarin werd in 1936 door een Duitse pesticidespecialist Gehard Schrader, tevens verbonden aan chemieconcern IG Farben, voor het eerst geproduceerd. IG Farben beleefde een topperiode tussen 1939 en 1945, toen Hitler aan zijn Derde Rijk sleutelde. Het bedrijf had destijds vrijwel een monopolie op chemicaliën en werkte nauw samen met de NSDAP en producent Degesch om het gifgas Zyklon B te ontwikkelen. Dat werd weer gebruikt om de waterleidingen van de douches in Joodse werkkampen te vullen. De rest is geschiedenis. Nog geen eeuw later duikt destructief gas opnieuw op in oorlogsvoering, terwijl een overgrote meerderheid in de wereld voor een verbod heeft getekend. Maar er zijn twee soorten werkelijkheden: op papier en in de praktijk. Na de Eerste Wereldoorlog had men door dat chemische wapens nogal vervelend zijn. Daarom werd in 1925 het Protocol van Genève getekend, maar nooit bekrachtigd. Daarmee werden chemische wapens op papier verboden, maar de productie, opslag en handel bleef legaal. Daarom kwam in 1972 het Verdrag biologische wapens dat door 110 van de 178 deelnemende landen werd ondertekend en door 22 landen, waaronder Nederland en Duitsland, geratificeerd. In dit licht gebeurt er in Duitsland eind jaren ’70 iets opmerkelijks. In 1978 ging vader Hafiz al-Assad al op Duits staatsbezoek en zorgde voor stabiele economische relaties tussen Syrië en de Germanen. Echter niet alleen voor de opbouw van zijn land. De titel van een vertrouwelijk document op 11 december 1984, waarin het Duitse wetenschapsministerie wordt gealarmeerd, verraadt de strekking al: Aufbau einer CW[Chemie-Waffen]-produktion in Syrien mit deutschen zulieferungen. Hieruit blijkt dat Syrische chemische wapenproductie door Duitse bedrijven wordt gefaciliteerd en vanaf het begin gericht is op het zenuwgas Sarin. Welke bedrijven dan? Staat er ook in: Schott, Kolb, Heraeus, Gerrit van Delden, Riedel de Haën en Merck. Oud-wapeninspecteur en huidig politicus voor Die Linke, Jan van Aken, meldt stellig dat vanaf 1980 tot en met 2011 er een geschatte 300 ton aan chemicaliën aan Syrië is geleverd. Dat kan in zowel directe als indirecte zin voor chemische wapens gebruikt zijn. Punt is: dat kan door vrijwel alle strijdende partijen in die regio zijn gedaan, niet alleen door het regime van mijnheer Bashar al-Assad. Dat legt Midden-Oostenexpert Michael Lüders hieronder haarfijn uit en ook de Russen snappen dat. Waar het Duitsland van de jaren ’80 meehielp aan de opbouw van Syrië, werkt Duitsland anno 2017 mee aan de vernietiging van dit in chaos verkerende land. Leve de cynische ironie.

Bedenk bovendien dat het in 2013 maanden duurde voor de VN met een onderzoeksrapport kwam, waarin weliswaar werd aangetoond dat er gifgas gebruikt was, maar niet expliciet kon worden gesteld dat Assad’s regime achter de destijds gepleegde chemische aanval zat. Dat je jezelf daarom in moeilijke bochten moet wringen om een raketaanval te rechtvaardigen, bewijst de Amerikaanse presidentswoordvoerder Sean Spicer.  Hij legde de hilarische hiaten in zijn historische kennis bloot en zei vandaag op een persconferentie dat “zelfs Hitler geen chemische wapens gebruikte”. En dat maakt deel uit van een van ‘s werelds machtigste regeringen anno 2017…

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *