Vandaag: Mars voor Rechtvaardigheid

Hallo! Koekoek! Wakker worden! Ons voedsel wordt geprivatiseerd! Geprivatiseerd, ja. Voedsel. Dat is datgene dat je iedere dag naar binnen werkt om een beetje aangenaam en lekker leven te leiden. Want honger (lees: geen voedsel) hebben is buitengewoon a-relaxed. Vraag maar aan die bescheiden groep in de wereld van bijna 1 miljard mensen die iedere avond zonder eten naar bed gaat. Oh, ik zei naar bed. Ik bedoelde natuurlijk ergens op straat, of in een soort hut die omvalt als je te diep uitademt. Gelukkig hebben wij voedsel in overvloed en liggen bij ons de schappen zo vol, dat je je niet kan voorstellen dat ons ook maar iets kan overkomen. Sterker nog: wij kunnen de kip kiezen waarbij we ons lekker voelen. Toen ik die reclameslogan van de Albert Heijn zag, wist ik niet of ik moest lachen of huilen. Intuïtief besloot ik het eerste te doen. Die arme bestuurders en marketinggoochelaars van de Appie lopen nog een beetje achter in de tijd. Ze hebben nog het idee dat een dier een product is, waar je (veel) geld aan kan verdienen, en hebben niet door dat we in het tijdperk van 2015 leven waar dieren de beschaving zijn binnengedrongen en net als mensen levende wezens zijn met gevoel, bewustzijn en een belang voor geluk. Sterker nog: dieren kunnen pijn lijden, daar is zelfs de wetenschap het over eens.

Genoeg over kippen, even back to business. Voor wie denkt dat voedselproblemen zich slechts beperken tot de continentale grenzen van Afrika, heb ik slecht nieuws. Oké, Nederlanders worden misschien steeds slanker, mits we uit de buurt van de Belgen blijven natuurlijk. Maar over het algemeen wordt bij ons in de Westerse wereld decadent genoeg nog massaal voedsel weggegooid, omdat het economisch gezien geen waarde meer heeft, en kampen 1.9 miljard mensen met overgewicht, waarvan 800 miljoen zelfs de sticker met obesitas krijgen opgeplakt. We hebben een kolossaal en verziekt voedselsysteem in de hand gewerkt dat uitermate kwetsbaar is geworden. De bedrijven die verantwoordelijk zijn voor ons voedsel worden niet voor niets tot de voedselindustrie gerekend. Een industrie die in zijn uitgangsprincipes niet meer lijkt te zijn ingericht om mensen van gezond en smaakvol voedsel te voorzien, maar om zo veel mogelijk geld te verdienen. Schaalvergrotingen en verdoofde globalisering hebben er toe geleid dat de monocultuur domineert en voedsel alleen nog met een extreem hoog gehalte aan pesticiden te verbouwen is. Niet voor niets staat de biodiversiteit er wereldwijd beroerd voor en moeten kinderen in India de bloemen bestuiven, omdat de bijen massaal de pijp uit gaan. Dat is onder andere de reden waarom er vandaag wereldwijd duizenden mensen marcheren tegen Monsanto en het Transatlantic Trade and Investment Partnership (TTIP).
Tegenwoordig is Monsanto het symbool van Genetically Modified Organisms (GMO) en duistere voedselpatenten. Terecht? Ja. Arjen Lubbach legt het in een video pakkend uit. Is dat alles? Nee. Monsanto is tussen neus en lippen door druk bezig om een alleenheerschappij op te zetten. De multinational heeft een geschatte marktwaarde van 50 miljard eurootjes en probeerde voor bijna hetzelfde bedrag (45 miljard euro – daar kan je een hoop leuke dingen mee doen) het Zwitserse Syngenta – de grootste concurrent – over te kopen. Bummer: Syngenta vond het bod te laag. Voor de mensen die in tijden van de Vietnamoorlog leefden, kennen Monsanto natuurlijk van het giftige bestrijdingsmiddel Agent Orange dat de Amerikanen gebruikten om de Vietnamezen uit te roeien. Maar zelfs dat was destijds niet genoeg om de Vietcong te verslaan: ze groeven gewoon tunnels en gingen een tijdje ondergronds wonen. Zij en hun nageslacht merken op de dag van vandaag de gevolgen. Harde jongens, die Vietnamezen. Van scharrelkippen naar bijenproblemen naar Vietnamezen. TTIP dan. Dat is dat gigantische vrijhandelsverdrag tussen de Verenigde Staten en Europa, waar traditionele media nauwelijks over schrijven. Óf omdat de onderhandelaars alles op alles zetten om de spotlights te ontwijken, óf omdat het verdrag zó complex is, dat de gemiddelde journalist er geen hol van snapt. Waarschijnlijk allebei. En begrijpelijk bovendien. Totdat Ewald Engelen, Hella Hueck en Arjen Lubach de vinger op de zere plek legden.

Helaas wordt een onbegrijpelijk en intransparant megaverdrag als TTIP nu in de publieke opinie gereduceerd tot de angst voor chloorkippen en schaliegasboringen. TTIP is natuurlijk veel groter dan dat en brengt onder andere een rechtssysteem ISDS met zich mee dat democratische waarden fundamenteel ondermijnt. En daarmee is de wereldwijde mars van vandaag natuurlijk veel meer dan alleen de apathie tegen grootmachten. De Mars van vandaag is een schreeuw om rechtvaardigheid. Want wat TTIP en Monsanto met elkaar gemeen hebben, is dat ze mondiaal gezien het economische Walhalla van de 1% machtigsten op aarde blijven dienen. Met als gevolg dat de overige 99% de stront kan opruimen of erger nog: er voor kan gaan bloeden. Laat dat nu net iets zijn waar ik tegen ageer. Zelf ben ik nou niet iemand die met pek en veren over de dam raast om z’n statement te maken. Ik ben blij als anderen dat willen doen. Maar in dit kader kwam ik gister nog een interessante tekst tegen: ‘’the worst enemy for Monsanto is an informed public’’. Laat ik mijn wijze van protest nu net in die hoek zoeken. Met de taal der letteren als wapen en met het scheppen van bewustzijn en rechtvaardigheid als doel. Dat is mijn Mars tegen Monsanto.

2 Comments

  • Joas Schurer says:

    Goed stuk Vin, wordt tijd dat meer mensen stil gaan staan bij dit soort onderwerpen en dat er echt verandering gaat komen!

  • Vincent van Dalen says:

    Gaan we samen hard aan werken. Ieder op z’n eigen manier. Maar er zijn steeds meer mensen die zich er hard voor maken, dus dat geeft hoop. Ik heb er alle vertrouwen in.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *