De Opkomst van Idealisme in de Nederlandse Politiek

Bram van Ojik heeft aangegeven op te stappen en ruimte over te laten aan een nieuwe generatie. Hij laat zich nu opvolgen door Jesse Klaver, als jongste fractievoorzitter ooit in de Nederlandse geschiedenis. Dat klinkt mij als muziek in de oren. Niet omdat Van Ojik zijn taken slecht heeft uitgevoerd, integendeel. Hij heeft GroenLinks voorzichtig aan weer in de weg omhoog geduwd. Maar Van Ojik heeft er goed aan gedaan om in een relatief rustige periode zonder naderende verkiezingen van troon te wisselen met een fris, energiek en gepassioneerd talent. Klaver is op dit moment als geen ander in staat om politiek Den Haag nieuw elan te geven en schuwt niet om in zijn bevlogenheid de status quo te bekritiseren. En dat is hard nodig.

Ik ben over het algemeen geen groot fan van GroenLinks. En dat is paradoxaal, want ik ben het met merendeel van hun gedachtegoed en standpunten eens. Echter zou GroenLinks zich in mijn ogen minder links moeten profileren, om te beginnen bij het aanpassen van haar partijnaam. In een wereld waar economische en politieke systemen drastisch geglobaliseerd zijn geraakt en waar – letterlijk en figuurlijk – grensoverschrijdende problematische vraagstukken dé uitdaging zijn van de 21e eeuw, zijn traditionele tegenstellingen tussen links en rechts, tussen liberalisme en socialisme verre van relevant geworden. Sterker nog: ze blokkeren het maatschappelijke debat en verdringen zaken die er écht toe doen naar de achtergrond. Daarnaast is GroenLinks enigszins verblind als het om Europa gaat. De partij is te weinig kritisch over het ondemocratische, technocratische en dictatoriale gehalte van Brussel en haar lobbyisten. Ik hecht tevens veel waarde aan persoonlijke vrijheid en verantwoordelijkheid – een nogal liberaal gedachtegoed. En dat zijn uitgangsprincipes die in mijn ogen bij GroenLinks ietwat ondergesneeuwd lijken. Maar hoe dan ook: de bravoure die GroenLinks sinds het vertrek van Femke Halsema in 2010 verloren is geraakt, is nu terug in de persoon van een 29-jarige idealist. En dat betekent feest voor eenieder die de mensheid een warm hart toedraagt en mogelijkheden ziet om de samenleving positieve impulsen te geven. Het tij keert, zei Klaver aan tafel bij De Wereld Draait Door. En hij heeft volkomen gelijk. Want overal in de samenleving – of het nu de zorg, het onderwijs of de banken betreft – zijn de structuren fundamenteel aan het veranderen. Door mensen, voor mensen. Einstein sprak ooit de wijze woorden: ‘’The world as we created it, is a process of our thinking. It cannot be changed without changing our thinking.’’ En dat is wat Jesse Klaver doet: hij denkt fundamenteel anders. En zoals hij vandaag in zijn speech zei: ‘’Je moet je nooit laten vertellen, door welke cynici dan ook, dat iets onmogelijk is. Ik heb geleerd dat het enige dat tussen jou en je dromen of idealen staat, de angst om te falen is. Laat die angst los en je kunt alles bereiken.’’ Toen hij klaar was met zijn betoog, biechtte hij op dat het hem was afgeraden om zich met zoveel grootspraak te presenteren. Maar hij deed het toch. Uit overtuiging. Om te laten zien wie hij is en waar hij voor staat. ‘’Be the change you want to see in the world’’, zei Mahatma Gandhi ooit. En dat is precies de meerwaarde die een nieuwe generatie aan de huidige Nederlandse politiek levert. Toekomstvisie, dromen en idealen op pragmatische wijze proberen te bewerkstelligen. En je niet door persvoorlichters, critici en de gevestigde orde laten blokkeren. Het is nu aan hem om samen met zoveel welwillende mensen in de samenleving zijn uitgesproken idealen waar te maken. Hij eindigde met de magische woorden ‘’Wij gaan Nederland veranderen’’. Beste Jesse, of ik nu op je stem of niet: ik ga met je mee!

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *